ahmeds...Güzellikler Rabbimizden,kusurlar nefsimizdendir...
"Fânîyim, fânî olanı istemem; âcizim, âciz olanı istemem.Rûhumu Rahmân;a teslim eyledim, gayr istemem.İsterim, fakat bir yâr-ı bâkî isterim.Zerreyim, fakat bir Şems-i Sermed isterim.Hiç ender hiçim, fakat bu mevcudâtı birden isterim." Bediüzzamana hz.
AH, BİR sözdür. Söz, anlamdır. Anlam akılla ilgili, zihne dair, tefekküre bağlıdır. Ah, elif ile başlar güzel he ile biter. Allah lafz-ı celalinin ilki ve sonudur. ‘Bir ah çeksem karşıki dağlar yıkılır’ bu teşbihe nispettir. Ah gelince gönül susar. Sözünü tamama erdirememişin yanık bir iniltisidir. Varlık bir ah içindedir. Mazlumun ah’ı yerde kalmaz. Mazlumun içinde Ah var ve bu Ah cümleye kadirdir. Kadir olan bu Ah, müntakimdir. Alma mazlumun ah’ını, çıkar aheste aheste. Kimin öfkesini çektiğini bil. Yürekte olanın ne olduğunu gör. Ah, tevhid’tir. Sebebi tenteneli bir perde kılan odur. Ah bilmez sebep nedir. Bu şundan oldu diyen Ah’ı görmedi. İçini çeken bilmese de sığındığı Ah’tır. Olur olmaz her yerde yüreğin sırrını açığa vuran ürperir. Riya kara karıncanın kara ayak izinin kara taştaki izi kadar gizlidir. Ah, diyen selamettedir. Sessizce ve gizlice bir gidiş olur Ah. Bu gidiş sadece ve yalnız ‘ol’a dairdir. Bir söz olarak gelir dile. Sözler, külliyatın bütünü için olduğu gibi bu adla anılmış eserin adıdır da.
Sözler: Anlamlar demek. Anlamın özü, Ah içindedir. Ya Ah ile büyür insan ya da Ah’sız küçülür. Ah,’ın, insanın söy kütüğünün başı olan Adem’e (as) işareti ne ise kalbin en derinindeki tek noktaya işareti de o denlidir. Ah, be’nin noktasıdır. Ah’ın içini açan biz olduk. Onu biz çoğalttık. İlim bir noktaydı, onu cahiller çoğalttı. Kalbin içine ilerledikçe orada her şey susar. Sustukça kuş bakışı görüş artar. Artar o denli ki geriye bir Ah kalır. Ah Mine’l aşk! Ah ve aşk yan yanadır. Aşk, ah ile biter. Ah, aşka doğrudur. Ah, söze olduğu kadar kalbe da dairdir. Dilsiz acıların ifadesi Ah ile son bulur. Derin acı dilsizdir, acı en geniş sofra, ah en geniş yükseklikten bakandır. Melali anlamayan nesle aşina değilizdir. Ah, melaldir. Sabahın eksiğiyle akşama ermişin susması ah iledir. Ah iledir çoğalması sözlerin. Her üzgünlük bir ah ile noktalanır. Bir söyledim bin ah işittim. Ne ki kırgınlığa dairse Ah’a uzanır. Ah’a yatay gidilmez. Oraya dikey varılır. Sözün bittiği yerde ah kalır. Söylenemeyenlerin çokluğunu saklar. İçinde çokluğu saklayan yer Ah’tır. Elif ile güzel he’yi bilenin sustuğu tek yer var: La ilahe illallah.
Ölümden zerre kadar korkum varsa, namerdim diyemeyeceğim. Beden için biyolojik bir korku, mutlaka vardır. Ama benim asıl korkum, secdeden kovulmaktır. Eğer huzura kabul edilmezsem bedenim değil, ondan önce ruhum ölmüş demektir. Bu ise, bedenin ölmesi ile kıyaslanamayacak derecede, korkunç bir sıfır oluşturur.
Sıfır olmaktan, Sonsuzuma sığınırım.
Aman, aman, el-Aman.
Ya RAB !
